ژئومورفولوژی ایران

geomorphology of iran

وضع ساختمانی ایران در دوران دوم و سوم(ادامه)
ساعت ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۸ بهمن ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: ایران ، ژئومورفولوژی ، فعالیت ولکانیکی ، حرکات کوهزایی

فعالیت ولکانیکی اوایل دوران سوم و حرکات کوهزایی اولیگوسن

در اوایل ائوسن فعالیت وسیع ولکانیکی در قسمت بیشتر ایران وجود داشته است به‌طوری‌که تشکیلات ائوسن ایران مرکزی و بلوک لوت- البرز مرکزی و آذربایجان را به‌طور عمده سنگ‌های آتشفشانی تشکیل داده‌اند. نتیجه‌ی این فعالیت‌ها منجر به تشکیل توف‌های ضخیم، پالادهای جریانی بوده است. سنگ‌های آتشفشانی تشکیل‌ شده در اوایل دوران سوم با نفوذ توده‌های گرانیتی همراه بوده است.


این وضع ناآرام تکتونیکی در اولیگوسن منجر به یک حرکت کوهزایی شدیدی گردیده که سبب پسروی کامل دریا از تمام قسمت‌های البرز و ایران مرکزی شده است. در نتیجه دگرشیبی زاویه‌ای بین رسوبات قدیمی‌تر را با اولیگومیوسن به‌وجود آورده است.

حرکات مذکور سرآغاز شکل‌پذیری کوه‌های ایران مرکزی بوده و حوضه‌های رسوبی مختلفی را از هم تفکیک نموده است.

حرکات کوهزایی میو- پلیوسن
 
در اثر عوامل ناشی از کوهزایی قبلی قسمت‌هایی از ایران به‌صورت مقاوم درآمده به‌طوری‌که رسوبات بعد از اولیگوسن تحت تأثیر حرکات بعدی قرار نگرفته است. لیکن در منطقه‌ی چین‌خورده‌ی زاگرس و کوپت داغ که در فازهای قبلی وضع ناآرام داشته‌اند حرکات بسیار شدیدتر بوده است. 

اخیراً با تئوری‌های جدید Plate-Tectonic علت این حرکات کوهزایی را مخصوصاً در منطقه‌ی زاگرس مربوط به جدایی دریای سرخ تصور نموده‌اند به‌طوری‌که در اثر جدایی دریای سرخ که از میوسن آغاز شده سپر ثابت عربی به‌طرف شمال غرب حرکت نموده و سبب چین‌خوردگی منطقه‌ی زاگرس گردیده است و چون جدایی دریای سرخ هنوز ادامه دارد درنتیجه‌ی روراندگی زاگرس را در ارتباط مستقیم با آن فرض نموده‌اند.

ادامه دارد...