چینه شناسی ایران(1)

1-سنگ‌های دگرگونی: این سنگ‌ها به‌طور عموم منشاء رسوبی-ولکانیکی داشته که شدت دگرگونی در آن‌ها متفاوت است به‌طوری‌که از سنگ‌های دگرگونی بسیار شدید نظیر آناتکسی- میگماتیت آمفیبولیت، میکاشیت و گنایس به سنگ‌های نظیر فیلیت-شیست‌های سری سیست و مرمر تغییر می‌نماید.
بزرگ‌ترین برون‌زدگی این سنگ‌ها در غرب ارومیه- جنوب مهاباد- منطقه‌ی تکاب- شمال یزد(تشکیلات چاپدونی) البرز مرکزی (سنگ‌های دگرگونی علم کوه) و شرق ایران، ایران مرکزی (سنگ‌های دگرگونی انارک- گلپایگان- ازبک کوه) شناخته شده است.

این تشکیلات از نظر منیرالیزاسیون اهمیت زیادی داشته چنانچه در ناحیه‌ی تکاب و مرکز ایران از نظر معدنی حائز اهمیت است.

2-تشکیلات و سنگ‌های دگرگونی با شدت کم: این تشکیلات را به‌طور عمده slate و شیل‌های (رس مطبق) فیلیتی یکنواخت که ضخامت آن‌ها از دوهزار متر متجاوز می‌باشد تشکیل می‌دهد. به‌عنوان مثال می‌توان تشکیلات کهر در البرز و شمال ایران و ایران مرکزی را ذکر کرد.

3- گرانیت‌های قلیایی روشن رنگ: که در بعضی نقاط به سنگ‌های گروه 1 و 2 راه یافته و موجب تغییراتی در آن‌ها گشته است. می‌توان این گرانیت‌‎ها را به‌عنوان برزخی بین  سنگ‌های خاص پره‌کامبرین و گروه انفراکامبرین پنداشت. این گرانیت‌ها در بعضی نقاط نظیر گرانیت دوران (زنجان)، موته (گلپایگان)- بورنورد (شمال غرب کاشمر) به‌ظاهر قدیمی‌تر از سنگ‌های رسوبی انفراکامبرین است.
 
 انفراکامبرین:

رسوبات انفراکامبرین در ایران به تشکیلات زیادی تقسیم می‌شود که اسامی مختلف نیز در نقاط مختلف به خود گرفته است. این رسوبات در البرز و آذربایجان و قسمتی از ایران مرکزی رخساره‌ی مشابهی دارند و ضخامت آن‌ها نیز به 2000 تا 3000 متر بالغ می‌گردد. تشکیلات انفراکامبرین از قدیم به جوان‌تر عبارتند از: تشکیلات بایندر(کوه‌های سلطانیه زنجان) که از آهک‌های دولومیتی و شیل‌های میکادار و ماسه سنگ‌های کوارتزیت به‌رنگ ارغوانی تشکیل می‌یابد و تشکیلات باروت (کوه‌های سلطانیه زنجان) و تشکیلات زاگون (البرز مرکزی) و تشکیلات ریزو( ناحیه‌ی کرمان) و بالاخره تشکیلات دزو یا سری دزو (منطقه‌ی کرمان).

ادامه دارد... 

/ 0 نظر / 35 بازدید